VAN WERKLOOS NAAR EIGEN BAAS

VAN WERKLOOS NAAR EIGEN BAAS

HILVERSUM – Ruim 1,5 jaar werkloos en niemand die je aanneemt. Het overkwam de 32-jarige Joyce de Feijter uit Ede. Die deze situatie aangreep om haar droom om te zetten in een bedrijf: “Keileuk. Een labeltje met je naam erop”.

“Niet!” Joyce de Feijter moet hard lachen om haar eigen antwoord op de vraag hoe haar bedrijf loopt. “Het kost geld, maar het levert heel veel positieve energie op en dat vind ik, voor nu, heel belangrijk.” De Feijter is sinds mei eigenaar van haar eigen bedrijf Kajoy. Lopen wil het nog niet helemaal en daarom leeft de 32-jarige voornamelijk van haar spaargeld:”Niet te hard zeggen hoor! want daar slaapt mijn vader niet van.”

ONTSLAG
Anderhalf jaar heeft ze een WW-uitkering gekregen. In die periode heeft ze vijfentwintig “serieuze” sollicitaties gedaan, verschillende gesprekken gehad en is ze bij sommige sollicitaties zelfs voor een tweede gesprek uitgenodigd. Maar uiteindelijk werd ze toch steeds weer afgewezen. In die tijd groeide het idee om haar “creatieve droombedrijf” om te zetten in iets tastbaars. Het is uiteindelijk in stappen werkelijkheid geworden: “Ik had eerst een naam bedacht, toen kwam daar een ‘www’ voor en toen ineens een logo.” Tot slot kwam daar, tien dagen na het einde van haar uitkering, bij de kamer van koophandel de registratie als bedrijf bij.

De 32-jarige heeft een achtergrond in de zorg, waar ze in januari 2013 is wegbezuinigd. Ze heeft in verschillende functies ervaring opgedaan in zowel de hulpverlening als in de ondersteuning van patiënten. Een terugkeer naar de zorg ziet ze om “allerlei redenen” niet zitten: “Ik krijg tabak van de hogere werkdruk en de gevolgen van de bezuinigingen. Daar komt bij dat de problematiek van de mensen steeds heftiger wordt.”

KAJOY
Met haar bedrijf biedt ze creatieve workshops aan, die geheel aan de wensen en het doel van haar opdrachtgever worden aangepast. Daarnaast verkoopt ze in haar webshop verschillende handgemaakte cadeautjes: van gehaakte naamslingers en motorluiertaarten tot hoezen voor tissueboxen en schilderijen (in samenwerking met een kunstenares).“Ik was altijd de Sjaak als er creatieve cadeautjes bedacht moesten worden. Erg vond ik dat niet, want ik vond het vooral heel leuk om iets origineels te maken. En op den duur dacht ik: als ik hier altijd voor gevraagd word, is dat een teken dat niet iedereen dat kan. Dus zo (in 2010 red.) ontstond het idee van Kajoy.”

De reden om een eigen bedrijf te starten was niet zozeer de langgekoesterde wens om ondernemer te worden, maar meer de manier om dingen te doen die de Edense leuk vindt: “Ik ben creatief en altijd bezig geweest met knip-, plak-, en knutselwerkjes. Maar wat moet je met al die zooi, als je het allemaal voor jezelf bewaart. Dus met dat creatieve wil ik iets gaan doen, en dit is de manier.”

SLAGINGSKANSEN
Joyce de Feijter kon tijdens haar uitkering steun krijgen via de startersregeling van het UWV (zie: ‘van WW naar eigen onderneming’) om een eigen bedrijf te starten. Maar dat heeft ze bewust niet gedaan: “Het UWV verwacht van je dat het bedrijf je hoofdinkomen gaat worden. Maar dat is nooit mijn intentie geweest. Ik weet dat ik een bedrijfje ben gestart waar er nog duizenden van zijn. Ik weet dat ik heel hard moet werken om op te vallen. Dus moet ik realistisch blijven.” Een andere reden waarom ze er geen gebruik van gemaakt heeft, is het contact met collega’s: “Ik mis nog steeds mijn collega’s, dus mijn doel is om hiernaast, al is het maar voor acht uur per week, gewoon ergens te gaan werken. Als ik maar ergens met mensen aan een doel kan werken.”

Haar ambities met Kajoy zijn nu ook weer niet zo laag, dat ze er niet serieus over nadenkt. Zo solliciteert ze niet op fulltime banen: “Als ik solliciteer, hou ik wel rekening met Kajoy. Ik wil daarvoor genoeg tijd overhouden. Ik zit nu op een kantelpunt van: hoelang kan dit financieel nog doorgaan? Wanneer moet ik zeggen tegen mezelf dat ik er weer iets naast moet gaan doen om gewoon weer geld te gaan verdienen.” Ondanks haar redelijk goed gevulde spaarpot, die ze te danken heeft aan goed betaalde banen uit het verleden in combinatie met lage vaste lasten, komt de bodem langzaamaan in zicht. “Maar wat is de ondergrens? Ik weet het niet. Ik moet nog wel iets overhouden voor als het echt nodig is. Maar wanneer heb je het geld echt nodig? Wellicht ben ik er morgen niet meer. De grens bij mij verspringt. Als ik het gevoelsmatig zeg, geef ik het (Kajoy red.) tot eind 2015 nog de tijd. Dan moeten er wel wat meer inkomsten binnenkomen. Er moet wel iets gaan gebeuren nu.”

VAN UWV NAAR EIGEN BAAS
Voor WW-ers heeft het UWV sinds 2006 een startersregeling. Met deze regeling geeft de uitkeringsinstantie werklozen een half jaar de tijd om een eigen onderneming te starten. In die periode wordt de uitkering standaard met 29 procent gekort. Joyce de Feijter heeft bewust geen gebruik gemaakt van de regeling omdat ze geen zin had in de administratie die daarbij hoorde. Tot 2014 hebben in totaal ruim 72.000 mensen gebruik gemaakt van de regeling, blijkt uit cijfers van het UWV. In de eerste helft van 2014 hebben al een kleine 10.000 mensen hun uitkering beëindigd om als zelfstandige verder te gaan. Het percentage van mensen die via de startersregeling de WW verlaten, schommelt al jaren rond de twee procent van de totale uitstroom

DROOM
Bang dat het uiteindelijk fout gaat is ze niet: “Ik had vooral slapeloze nachten aan het einde van mijn WW dat ik dacht: owjee straks heb ik helemaal geen inkomen meer en moet ik in een doos onder het viaduct gaan wonen. Maar uiteindelijk dacht ik dat het wel op zijn pootjes terecht zal komen. Mocht het wel fout gaan, dan heb ik in ieder geval geprobeerd mijn droom te verwezenlijken. Slechter word ik er niet van.”

Met die instelling in haar achterhoofd durft ze nog steeds te dromen over de toekomst van haar onderneming: “Ik zou het echt fantastisch vinden, als mijn bedrijf goed werkt, om wajongers (mensen die sinds jonge leeftijd een beperking hebben en daardoor lastig aan werk kunnen komen red.) een werkervaringsplek te geven. Dat ze bij mij leren hoe je in het arbeidsleven te gedragen. Dan zou ik eindelijk mijn creatieve kant met mijn hulpverleningskant kunnen combineren, op een manier zoals ik die mooi vind.”

 

Comments are closed.