KEURMEESTER: EEN ‘HONDENBAAN’ IN EEN HONDENWERELD

KEURMEESTER: EEN ‘HONDENBAAN’ IN EEN HONDENWERELD

BRUSSEL – Van een Peruaanse naakthond tot een overbehaarde Poedel en van een Chihuahua tot een Mechelse Herdershond, je vindt ze allemaal op de 116de Brussels Dog Show. Een show waar rashonden door keurmeesters op uiterlijk worden beoordeeld. Keurmeesters hebben hierdoor de belangrijkste rol. Maar liggen ‘gevaren’ als omkoping en vriendjespolitiek daardoor niet op de loer?

Door Martijn van der Werff

Stokbrood, Franse kaas en champagne. De deelnemers zorgen goed voor zichzelf. Het is net een vrijmarkt op Koninginnedag maar de allerhande rommel heeft plaats gemaakt voor honden. Al slenterend baan je jezelf een weg door de georganiseerde chaos, waarbij je ondertussen goed moet opletten waar je je voeten neerzet. Voor je het weet stap je of midden in de kleine behoefte van één van de viervoeters of op een Chihuahua die plotseling je pad kruist.

HELEMAAL GEK
In een oase van rust staat Piet. Twee uur na de opening is het voor hem voorbij. “De keurmeester vond net iets anders dan dat ik vind, hij vond dat wij een hele korte hond hebben, en hij mocht iets langer zijn.” Piet, een man van begin vijftig is hier samen met zijn vriendin. Zijn drie Beagles; Frodo, Sjors en Angel liggen in de bench achter hem. Vervelend vindt de Brabander uit Middelbeers het niet dat showen van honden een jurysport is: “Dat maakt het juist spannend (…) Het is de mening van de keurmeester, dat moet je accepteren, anders moet je niet naar een show gaan.”

DAN HEB JE EEN KEURMEESTER MET EEN VERKEERDE BRIL OP

Terwijl Piet zich klaarmaakt voor vertrek naar huis, wil Trude daar niet aan denken. De in een blauwpaars mantelpak gestoken vrouw heeft met haar Peruaanse naakthond gewonnen. In haar hand houdt ze stevig een glas met champagne vast, met binnen handbereik de nog voor driekwart gevulde fles. Naarmate de tijd verstrijkt en de fles steeds leger begint te raken neemt de euforie toe, waarbij de keurmeester steeds beter wordt en de kans op succes in de erering (de finale) alleen maar groter wordt. “De meneer die me net gekeurd heeft, die helemaal gek van mijn honden is, die heb ik ook in de erering” zegt ze met licht Rotterdams accent. Meestal wint ze. Zo niet. “Dan heb je een keurmeester met een verkeerde bril op.”

VRIENDJESPOLITIEK
Ook Trude vindt het niet vervelend dat het een jurysport is. Van tevoren zoekt ze wel informatie op over de persoon die haar honden gaat keuren. Wanneer het haar niet bevalt doet ze niet mee. Van keurmeesters uit het Oostblok bijvoorbeeld is ze geen fan: “Keurmeesters worden omgekocht daar en daar kom je niet tussen”. Of het omkopen in West-Europa ook gebeurd hangt er volgens Trude vanaf: “Als Oostblokkers hier keuren zie je ook Oostblokkers komen en dat zijn hele groepen. Vorig jaar was dat in Parijs en dan kan je het vergeten”. Bij Hubert Iser, vice voorzitter van het organiserende comité Sint-Hubertus van de Brussels Dog show zijn de problemen van omkoping bekend. Hij vindt de snelheid “verdacht snel” waarin mensen uit het Oostblok keurmeester worden.

HET IS EEN JURYSPORT. ER IS ALTIJD EEN MATE VAN VRIENDJESPOLITIEK

De reputatie van omkoping hangt, zo blijkt, vooral rond de meesters uit het Oostblok. Sint-Hubertus probeert omkoping zoveel mogelijk te voorkomen door criteria te stellen aan de keuring van rashonden en eisen te stellen aan de deskundigheid van keurmeesters. Zo moet eerst examen gedaan worden voordat iemand aan de slag kan met het keuren van honden. Zo moet hij/zij vijf jaar ervaring hebben met een ras en ten minste zestig procent van de groep kennen waartoe het ras behoort. Ondanks deze maatregelen is volgens Hubert vriendjespolitiek niet uit te sluiten. Zo denkt deelneemster Marieke er ook over: “Het is een jurysport. Er is altijd een mate van vriendjespolitiek. Het gebeurd. Maar ja dat hoort er ook een beetje bij.”

KATER
Wanneer alle keurmeesters plaats hebben genomen aan de binnenkant van de ring is Trude aan de beurt om met haar puppy de finale te lopen. Dat de hond liep alsof hij ook van de champagne heeft gedronken is niet de reden dat Trude even later gefrustreerd stoom afblaast. De keurmeester? “Ze keek niet eens!” Het is zelfs: “een verstokte oude keurmeester die zich niet meer laat beïnvloeden door andere rassen, en er ook niet voor open staat”. De euforie van eerder vandaag heeft plaatsgemaakt voor een lichte kater.

Wanneer inmiddels de Poedels ook de erering verlaten, geknipt in figuren die niet zouden misstaan in een buxus, verlaat Trude de show. Daardoor mist ze het statement dat onder de neuzen van de keurmeesters wordt gemaakt. Een ferme drol van één van de honden.

Comments are closed.